Przez rok w czasie II wojny światowej posługę sprawowali tu internowani przez Niemców arcybiskup płocki Antoni Julian Nowowiejski oraz biskup Leon Wetmański, wywiezieni później wraz z proboszczem parafii do obozu koncentracyjnego w Działdowie i tam zamordowani. Kościół po tym zdarzeniu był zamknięty. Zamordowani w obozie biskupi zostali wyniesieni na ołtarze i beatyfikowani.
Drewniany kościół pw. św. Aniołów Stróżów z parafii Świętego Marcina w Słupnie, pochodzi z 1753 r., jednak dzieje parafii są znacznie starsze i sięgają XII w. Pierwsza wzmianka o drewnianym kościele pod wezwaniem św. Marcina pochodzi z 1185 roku. O kolejnym kościele mamy wzmiankę dopiero z 1612 roku, z końcówki jego istnienia, bowiem już w 1621 roku wybudowano nowy, konsekrowany przez biskupa płockiego Stanisława Straszewskiego w 1630 roku.
Wnętrze kościoła jest trójnawowe, nawy boczne oddzielone zostały od nawy głównej rzędami drewnianych kolumn. Płaski strop, ściany i sufit pokrywa polichromia autorstwa Władysława Drapiewskiego, jednego z najbardziej znanych twórców ściennego malarstwa sakralnego I połowy XX wieku. W manierystycznym, późnogotyckim ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej z dzieciątkiem z tego samego okresu co ołtarz. Na zasłonie ołtarza głównego widnieje obraz św. Marcina patrona parafii. Z pochodzeniem prawego, XVII wiecznego ołtarza bocznego, który ma formę wielkiego feretronu, wiąże się ciekawa historia. Pochodzi on z kościoła norbertanek w Płocku, który osunął się do Wisły. Obraz przedstawia Aniołów Stróżów – patronów kościoła. Lewy ołtarz boczny pochodzi z XIX wieku. Obraz w ołtarzu z 1897 przedstawia „Ucieczkę do Egiptu”. Ambona utrzymana jest w stylu neobarokowym i pochodzi z XIX wieku. Na belce tęczowej umieszczony jest krucyfiks z przełomu XVI i XVII wieku. Chór muzyczny wsparty został na drewnianych kolumnach. W oknach znajdują się współczesne witraże. W 1966 r., staraniem ówczesnego proboszcza, w świątyni umieszczono tryptyk, nawiązujący do pobytu w Słupnie błogosławionych biskupów. Gruntownemu remontowi kościół został poddany w latach 1955-1958.
Przed kościołem znajdują się pozostałości dawnego cmentarza oraz drewniana dzwonnica z dachem gontowym.