Czym są podroby i jakie niosą korzyści dla człowieka
Słowo „podroby”, czyli zwierzęce wnętrzności, kojarzy się wielu czytelnikom (i smakoszom) jeszcze pejoratywnie, najczęściej z prostymi potrawami serwowanymi w tanich barach lub w dawnych stołówkach.
Podroby to nic innego jak narządy zwierząt lub części tuszy zwierzęcej, które nie są traktowane jako pełnowartościowe mięso. Mogą być podroby wieprzowe, cielęce, drobiowe, końskie, a także rybne. Ze względu na wartości odżywcze i funkcje dzielimy je na pięć podstawowych grup:
- wątroby i mózgi,
- nerki, serca i ozory,
- płuca, żołądki, śledziony i flaki,
- głowy, nogi, wymiona i ogony,
- ikry rybie.
Zaletą podrobów jest ich najczęściej niska cena, ale są też źródłem wysokowartościowego białka, witamin, błonnika, cynku i żelaza. Doskonale smakują i dobrze się komponują z warzywami i owocami, winami i mocniejszymi trunkami. Komponowanie potraw z podrobów to prawdziwa sztuka, ale nie zapominajmy także o prostych potrawach, które gościły na stołach na co dzień. Jedną z nich jest choćby barszcz z dudkami, czyli cielęcymi lub wieprzowymi płuckami, jadany na Urzeczu.
Podroby w kuchni świata
W kuchni europejskiej i zamorskiej podroby są bardzo cenione, a niekiedy uchodzą za narodowe specjały. Słynna francuska andouillette w całości robiona jest z mielonych podrobów. Niemiecka blutwurst czy angielska black pudding to po prostu kaszanki, podobne w smaku do „łódzkiej kiszki”. Foie Gras, czyli „tłusta wątróbka”, to jedna z najbardziej znanych potraw francuskich na świecie, choć dziś wzbudza duże kontrowersje ze względu na sposób tuczenia kaczek i gęsi na tłuste wątroby… Z drobiowych wątróbek powstaje też węgierski libamáj. Nerki cielęce podaje się we Francji najczęściej duszone z szalotką i winem z Madery. Cielęcy móżdżek a la Maitre to danie podawane w najbardziej wyszukanych francuskich restauracjach. W krajach Maghrebu niemal na każdym targu można kupić proste dania na bazie gotowanego móżdżku owcy lub wielbłąda. W cenionych i nagradzanych restauracjach francuskich trzeba sporo zapłacić za wykwintne dania z cielęcej grasicy (ris de veau). Wiele z potraw opartych na podrobach znajduje się w kanonie tradycyjnej kuchni francuskiej i śródziemnomorskiej, która jest wpisana na światową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
A Polacy nie gorsi, swe podroby mają…
Polska kuchnia staropolska i ludowa słynie z potraw i produktów, których nie spotyka się w innych regionach świata. Ale też ma wiele wspólnego z tradycjami kulinarnymi z innych krajów. Wśród nich są właśnie potrawy z wykorzystaniem podrobów w kuchni codziennej i świątecznej. Dziś podroby wracają do łask, choć wciąż wzbudzają u wielu smakoszy rezerwę i odrazę. Przez wiele lat powojennych, podroby były w Polsce traktowane jako zamiennik mięsa, i można je było dostać bez kartek. Czasami mówiono o nich żartobliwie, że są „piątą” ćwiartką wołowej lub świńskiej tuszy.
W staropolskiej kuchni najbardziej ceniono je w czasach baroku. Podawano je na stołach w dość dużych ilościach, nierzadko wykwitnie przyrządzane w szlachetnych trunkach ziołach. Nadworny kucharz króla Sobieskiego, Stanisław Czerniecki, w swym „Compendium ferculorum” z 1682, zachęca do używania w kuchni animelli (wnętrzności), móżdżku czy nerek, jednak sam nie podaje przepisu na konkretną potrawę z podrobów. Według Czarneckiego, podroby miały podkreślać smak mięs, z którymi je podawano.
Sto lat po Czarneckim, w 1783 roku ukazuje się „Kucharz doskonały” Wojciecha Wielądki. Dzieło to zawiera kilkaset przepisów, z których co najmniej połowa dotyczy podrobów. W każdym z rozdziałów dotyczących rodzajów mięsa, znajdują się odrębne przepisy oparte na podrobach z danego zwierzęcia. Dla przykładu, w rozdziale „O wołowinie” już we wstępie autor pisze:
U mieszczan zaś, czyli ludzi zjeść dobrze lubiących, bierze się do gotowania: mózg, ozór, podniebienie, cynadry, tłustość i ogon.
Sama książka rozpoczyna się od serii przepisów na ozór wołowy, mózg, wołowe podniebienie, flaki, wymię, cynadry i woli ogon! Książka Wielądki była „biblią dla kucharzy i gospodyń” w Polsce do czasu ukazania się książek kucharskich Lucyny Ćwierciakiewiczowej. „Królowa warszawskich garów” wprowadziła na dobre podroby do codziennej kuchni mieszczańskiej i dworskiej.
Przepis na barszcz z dudkami
Składniki
- 1 kg dudków (płucek) wieprzowych lub cielęcych
- 1 – 2 marchewki
- 1 pietruszka
- ćwiartka średniego selera
- 1 cebula
- 4 – 6 ząbków czosnku
- 4 ziarna ziela angielskiego
- 4 – 5 liści laurowych
- łyżeczka pieprzu ziarnistego
- 3 litry wody
- sól do smaku
- łyżka suszonego majeranku
- ewentualnie 4 łyżki tartego chrzanu (bez śmietany)
- 5 szklanki kwaśnej śmietany

Sposób przygotowania
Dudki dokładnie myjemy i obgotowujemy kilkanaście minut, po czym zlewamy wodę z pierwszego gotowania. Obgotowane dudki wkładamy do garnka i zalewamy wodą. Gdy dudki zaczną się gotować, trzeba łyżką zdejmować gromadzące się na powierzchni wody szumowiny. Dodajemy pokrojoną w ćwiartki cebulę, rozgnieciony czosnek, marchew, pietruszkę i selera oraz przyprawy – majeranek dajemy dopiero pod koniec gotowania, żeby nie zrobił się goryczkowaty. Całość gotujemy około 60 minut. Wyjmujemy dudki z garnka i kroimy je w kostkę. Wywar przelewamy przez sito i dodajemy dudki. Można zabielić barszcz śmietaną i dodać dla podkreślenia smaku tarty chrzan (najlepiej świeży, nie ze słoika). Doprawiamy pieprzem i solą. W zależności od upodobań, barszcz można jeść tylko z dudkami, ale można też podać go z gotowanym na twardo jajkiem lub purée z ziemniaków.
Bibliografia
- Góra, Tadeusz. Potrawy z podrobów. Wydawnictwo Watra, Warszawa 1987
- Kania, Walenty. Podroby. Kuchnia dla odważnych, Kraków 2015
- Podroby po staropolsku. Sekrety polskiej kuchni. Praca zbiorowa. Wydawnictwo Olimp Media, Poznań 2021
- Stanaszek, Łukasz Maurycy. Nadwiślańskie Urzecze. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami – Oddział w Czersku, Czersk 2014
- Wielądek, Wojciech. Kucharz doskonały. Pożyteczny dla zatrudniających się gospodarstwem… Nakładem i drukiem Michała Grölla, Warszawa 1783
- Zduńczykowie, Magdalena i Patryk. Kuchnia Urzecza. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Oddział w Czersku, Czersk 2020
Opracowanie: Robert Andrzej Dul
Przygotowanie potrawy: Marianna Król, Grażyna Leśniak
KONTRAST













