Szczaw to roślina, która znalazła zastosowanie nie tylko w kuchni, lecz także w lecznictwie i medycynie ludowej. Starożytni Grecy przykładali liście szczawiu na rany na skórze, siniaki i ukąszenia skorpionów. Napar z korzeni gotowanych w winie stosowano na bóle zębów, zapalenia gardła i uszu. Świeże liście szczawiu lancetowatego zabierano na galery i okręty, jako skuteczne ziele przeciwko szkorbutowi.
Także w polskiej kuchni i medycynie ludowej szczaw jest znany od dawna. Wielu osobom kojarzy się z zupą szczawiową, podawaną tradycyjnie z gotowanym jajkiem. Szczaw rośnie dziko na polach, pastwiskach i łąkach i jest łatwo dostępny od wiosny do jesieni. Posiada wiele odmian, ale najbardziej popularny jest szczaw polny lub ogrodowy. W kulturze ludowej był symbolem biednego jedzenia, ale też „ratunkiem” podczas uciążliwych przednówków i klęsk głodu.
Zupa szczawiowa nie zawiera wielu składników i jest prosta w przygotowaniu. Przepis na tę potrawę, jak i wiele innych odnajdziesz na naszej ścieżce „Kulinaria”.
KONTRAST





