KONTRAST 
Obszar północno-wschodniego Mazowsza to kraina dwóch puszcz. Tereny leśne położone bardziej na północ nazywamy Puszczą Zieloną, Myszyniecką lub Kurpiowską, a ludność ją zamieszkującą określamy mianem Kurpiów. Sami mieszkańcy mówili o sobie Puszczaki lub Puszczanie. Ziemie te, należące do książąt mazowieckich, a później wchodzące w skład królewszczyzny, były od stuleci terenem łowów, aprowizacji w mięso, skóry, ryby i materiał budulcowy. Było to miejsce pracy myśliwych, bartników, smolarzy, rudników, którzy osiedlali się tu już od XVI wieku. Z czasem, z powodu eksploatacji puszczy, pierwotne zajęcia ustąpiły rolnictwu, które zaczęło odgrywać dominującą rolę.
Ubiór noszony przez Kurpiów do czasów współczesnych jest jednym z najbardziej wyróżniających się na Mazowszu. Związane jest to ze specyfiką zamieszkiwanego obszaru i życiem w pewnej izolacji, która wykształciła typowe tylko dla tego regionu elementy. Ubiór ten wyróżniał się przede wszystkim prostotą, zarówno w wersji codziennej, jak i odświętnej. Był dość jednolity na obszarze całego regionu. Wykonywano go prawie całkowicie z naturalnych materiałów, głównie z lnianych i wełnianych samodziałów. Było to wynikiem słabej kondycji ekonomicznej mieszkańców, którzy uprawiali niezbyt urodzajną ziemię. Dopiero w pierwszych latach XX wieku pewne elementy ubioru zaczęto wykonywać z kupowanych tkanin fabrycznych.
Opracowanie: Agnieszka Grabowska
Ubiory ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie
