KONTRAST 
Stroje kurpiowskie z Puszczy Białej przynależą do historycznego Mazowsza. Na tym obszarze, usytułowanym w rozwidleniu rzek Bugu i Narwi, wyodrębniły się dwie grupy kostiumologiczne, skupione wokół największych na tym terenie ośrodków miejskich. Pierwsza z nich to grupa ostrowsko-wyszkowska, w której ubiór tradycyjny, zarówno kobiecy, jak i męski, wyszedł z powszechnego użycia już na początku ubiegłego stulecia. W drugiej z grup, zasiedlającej rolnicze tereny okolic Pułtuska, mężczyźni zarzucili noszenie tradycyjnej odzieży w tym samym okresie. Kobiety jednak nosiły ją powszechnie jeszcze do końca lat 30. XX wieku. Długotrwałość użytkowania stroju kobiecego w grupie pułtuskiej sprawiła, że w czasach Polski Ludowej zaczął być on mylnie utożsamiany z odświętną odzieżą całej Puszczy Białej.
Ubiory powstawały w gospodarstwach domowych, a do ich wykonania stosowano głównie lniane i wełniane samodziały. Zakupy ograniczały się do nabywania nakryć głowy, obuwia, biżuterii, tkanin na kaftany oraz różnego rodzaju pasmanterii do dekorowania ubioru kobiecego. Zdobienia damskiej odzieży zasługują na szczególną uwagę. Są to typowe tylko dla tego regionu hafty na koszulach i czepkach oraz stroje (galony) skomponowane z tasiemek, cekinów i szklanych koralików, które naszywano na suknie, zapaski oraz okrycia wierzchnie. Tym bogatym, misternym dekoracjom kobieca odzież odświętna zawdzięcza swój unikatowy charakter.
Opracowanie: Elżbieta Piskorz-Branekova
Ubiory z kolekcji Muzeum Etnograficznego w Warszawie
